Αντί για μνημόσυνο ….

Η Άννα φοιτούσε ακόμα στο σχολείο όταν ξέσπασε η εξέγερση στο Πολυτεχνείο. Ο αδελφός της -που είχε επιστρέψει μερικές ημέρες νωρίτερα, με τη λήξη της υποχρεωτικής στράτευσης- και η αδελφή της, φοιτητές πια, ήταν φυσικά εκεί.

Γράφει η Κατερίνα Κολτσίδα*

Δεν φοβήθηκε ούτε τους καθηγητές, ούτε την αστυνομία, ούτε καν τη μάνα της. Και πήγε στο Πολυτεχνείο, κρυφά απ τη μάνα φυσικά, με την ποδιά του σχολείου ! Έτσι ήταν πάντα. Με το κεφάλι ψηλά και το σπαθί στο χέρι.

Η μάνα της ανεβοκατέβαινε την Κοδριγκτώνος, που κατοικούσαν, ως την Πατησίων. Δυνατή και αλύγιστη, φαινομενικά σκληρή σαν πέτρα, περίμενε με κρυμμένη αγωνία τα παιδιά της. Ξανά και ξανά, πάνω-κάτω τον δρόμο για να δει αν έρχεται κάποιο από τα παιδιά της. Χωρίς δάκρυα, χωρίς τρέμουλο. Σταθερά και αγέρωχα ανεβοκατέβαινε την Κοδριγκτώνος.





Την Άννα βρήκε μέσα στο Πολυτεχνείο ένας οικογενειακός φίλος, νοσοκόμος σε ασθενοφόρο, που ερχόταν να παραλάβει τραυματίες. Την έβαλε με το ζόρι στο ασθενοφόρο (δεν ήθελε φυσικά), και την πέταξε, κυριολεκτικά, έξω από το ασθενοφόρο λίγο πριν το ΚΑΤ, αφού στο νοσοκομείο περίμενε η ΕΣΑ τους τραυματίες…. Γύρισε με τα πόδια στο σπίτι της, από την Κηφισιά, μέσα στη νύχτα και τη γενικευμένη τρομοκρατία των ημερών. Όσο ξύλο γλίτωσε από την αστυνομία και το στρατό, το έφαγε κείνο το βράδυ απ τη μάνα της.

Χρόνια μετά, η Άννα, πάλεψε ατρόμητη και με το σπαθί στο χέρι ως την ύστατη στιγμή για τη ζωή της, και λίγο αργότερα την ακολούθησε η μάνα της, που λύγισε για πρώτη και τελευταία φορά….

Τις θυμήθηκα σήμερα.

Αυτό το κείμενο αντί για μνημόσυνο.


* Η Κατερίνα Κολτσίδα είναι Αιγυπτιολόγος


πηγή: από τη μόνιμη μου στήλη στο 4news.gr